ใกล้กัน...จนดูแคลน

เคยไหม..? พูดไม่ค่อยดีกับคนในครอบครัว กับคนรัก กับคนที่เราสนิทมากๆ แล้วบ่อยไหม...?     ที่เราคุยดี และเกรงใจกับคนไม่ใช่คนในครอบครัวเรา ไม่ใช่คนรักเรา เราไม่สนิทด้วย ด้วยมารยาททางสังคมทำให้เราต้องแสดงออกแบบสุภาพต่อคนอื่นเสมอ แต่เราคงไม่ได้รักและจริงใจกับเขาเหล่านั้นเท่ากับคนในครอบครัวของเราหรอก..จริงไหม ? แล้วทำไมหลายครั้งเราไม่พูดดีดี กับคนที่เรารักและรักเราล่ะ?

เมื่อเจอคนอื่นเราจะสุภาพไว้ก่อน แต่..คนในครอบครัวคนที่รักเรา เรากลับไม่อยากสุภาพไม่อยากเกรงใจเลย คงเพราะความใกล้ชิดกัน รู้ข้อดี-ข้อเสียของกันและกันหมดแล้ว จึงไม่ต้องเกรงใจจะทำอะไรก็จะทำ จะพูดอะไรก็จะพูด เป็นตัวของตัวเองชอบก็บอกชอบไม่ชอบก็บอกตรงๆไม่ต้องห่วงความรู้สึกของกันและกัน หลายครั้งความเคยชินทำให้เราละเลยสิ่งที่สำคัญที่สุดไป...ลืมหรือยังว่าทุกครั้งที่เราเจอปัญหา หลายครั้งที่เราทุกข์ คนแรกที่จะยังอยู่เคียงข้างเราคือคนที่รักเรา คนในครอบครัวของเรา แม้เงินในบัญชีของคุณจะเหลือแค่หลักสิบ เขาก็จะยังรักและอยู่เคียงข้างคุณ หลายคนมักอยากได้วัตถุสิ่งของเพื่อเชิดหน้าชูตา เพื่ออวดคนที่ไม่ได้รักเรา แต่รู้ไหมว่าคนที่เขารักเราใส่เสื้อยึด-กางเกงยีนส์เขาก็รักเรา ในมุมของความรัก บางคู่คบกันมานานมากพอแต่งงานกลับไม่สามารถครองรักกันแบบสามี-ภรรยาได้ เพราะคบกันนานไป ก็ใกล้กันจนดูแคลน เริ่มไม่ให้เกียรติกัน ไม่เห็นค่ากัน ไม่เกรงใจกัน พูดกินใจกันหลายๆครั้งจนต้องเลิกลากันไป..

ความรัก..คือธรรมชาติ คือความใส่ใจ เข้าใจ+ให้เกรียติกัน ส่งเสริมกัน หัวเราะและร้องให้ไปด้วยกัน และมีที่ว่างให้กันและกัน เพราะความรักคือความจริงไม่ใช่ความฝันไม่มีรักไหนจะดีได้ทุกวัน...อย่าใกล้กันจนดูแคลน จงใกล้กันเพื่อเรียนรู้ที่จะรักกันในทุกๆวันที่ยังมีลมหายใจ...

photo credit by : istockphoto

ให้ความเจ็บปวดได้ทำหน้าที่ของมัน

เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เป็นสัจธรรมของชีวิต ไม่มีใครได้ทุกอย่างดั่งใจคิดเมื่ออยากได้บางอย่างก็ต้องแลกกับบางอย่างเช่นกัน เมื่อต้องเจอกับความทุกข์ที่เราไม่อาจหลีกเลี่ยง จงเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ ตั้งสติและคิดทบทวน จริงๆแล้วเวลาเราผิดหวังจักรวาลอาจจะกำลังสอนให้เราเรียนรู้การยอมรับและลด ego ของตัวเองลงบ้าง เพื่อทบทวนสิ่งที่ผ่านมาให้พร้อมก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างสง่างาม..

ไม่มีนกตัวไหนบินแล้วไม่พักเหนื่อย...ไม่ว่าจะเป็นความสมหวัง ความผิดหวัง ทุกอย่างมีค่าในตัวของมันเองอยู่ที่เราจะมองเห็นค่านั้นแค่ไหน แต่มันชั้งยากเหลือเกินที่จะยอมรับเพราะหลายคนแอบเข้าข้างตัวเองเสมอว่าทำดีทุกอย่าง..แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่ผิดหวัง? ถ้าเราไม่ให้ค่าตัวเองมากเกินไปและเข้าใจว่าไม่มีอะไรที่ทำแล้วจะดีที่สุดสำหรับใคร (แม้ทำดีที่สุดแล้ว) เราจะยอมรับและมองทุกอย่างแบบเข้าใจและรู้ว่ามันก็เป็นเช่นนี้..เอง

ถ้าคุณกำลังมีความสุข...จงดื่มด่ำกับความสุขนั้นให้พอและเก็บเกี่ยวความสุขนั้นให้เป็นประสบการณ์ที่ดีในชีวิตของคุณ เมื่ออยู่กับความสุขแล้วอย่าทำตัวมีความทุกข์เพราะเป็นการเสียเวลาและทิ้งโอกาสดีดี..ที่คุณได้พบเจอ แต่..ถ้าคุณกำลังผิดหวัง จงเสียใจร้องให้ออกมาให้พอแล้วตั้งสติเรียนรู้คิดทบทวนด้วยปัญญา ชั่งดูระหว่างสิ่งที่ดี กับไม่ดี อะไรมีมากกว่ากันโดยไม่เข้าข้างตัวเอง

ให้ทุกอย่างได้ทำหน้าที่ของมัน บางคนแม้ผิดหวังก็สามารถมีความสุขบนความผิดหวังได้การเต้นรำบางครั้งเพื่อให้จดจำ..แต่บางครั้งเราเต้นรำเพื่อให้ลืม ในโลกนี้ไม่มีอะไรดีที่สุด ไม่มีใครเกิดมาเพื่อใคร ไม่มีสิ่งไหนเป็นของเรา...บางครั้งเราก็ต้องให้มันเป็นไปตามธรรมชาติหากเราไม่สามารถควบคุมได้แล้วก็ปล่อยให้มันเกิด..อย่าไปปรุงแต่งมากแค่นี้ความสุขก็พร้อมจะโอบกอดคุณเมื่อคุณต้องการ.

photo credit by : istockphoto

สายน้ำ..ไม่ไหลกลับ

เสียงน้ำไหล ลมเย็นๆเหมือนเสียงเพลงจากธรรมชาติบางครั้งที่เราเจ็บปวดธรรมชาติก็ช่วยเยี่ยวยาให้คลายได้บ้าง..ยิ่งโตขึ้นยิ่งรู้ว่าเราควรเสียเวลาไปกับสิ่งไหน เราอาจมีเพื่อนน้อยลง คุยน้อยลง แต่อยู่กับตัวเองมากขึ้น บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้ต้องการคำตอบในทุกเรื่อง หลายครั้งก็ไม่ต้องการคำปลอบใจเช่นกันอยากแค่มีใครสักคนที่คอยอยู่ข้างๆกัน จับมือกันไม่ต้องพูดอะไรแค่นี้ก็มีพลังพร้อมที่จะสู้อีกครั้งแล้ว เมื่อยังเด็กเราหลายคนมีความฝันแค่คิดก็มีความสุขโตขึ้นเราจึงรู้ว่า...มันไม่ง่ายเลย สิ่งแวดล้อม,มันเปลี่ยนไป สถานะเราไม่ใช่เด็กแล้วคนที่มองเราก็เปลี่ยนไป..เมื่อต้องการไปให้ถึงฝัน ต้องแข่งขันกันจนเกิดความเกลียดชังความริษยา ซึ่งในวัยเด็กเราไม่เคยรู้จักความรู้สึกแบบนี้เลย

แต่คงไม่ใช่แค่เรื่องงานเพราะความฝันอีกอย่างของหญิงทุกคนคือการได้แต่งงานกับคนที่เรารักหรือพอใจที่จะรัก เราจะเริ่มฝันหวานอีกครั้งพยายามทำตัวให้ดูดีอยากมีค่าพอสำหรับคนที่เราชอบไม่ว่าจะเป็นการศัลยกรรม ฉีดผิวขาว แต่งตัวด้วยเสื้อผ้ามี Brand หรือ พยายาม Present Lifestyle การทำชีวิตให้ดีขึ้นในทุกๆวันให้คนที่เราหมายปองได้เห็น..เหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องปกติ เพราะมนุษย์ทุกคนต้องการ..การยอมรับ และไม่ชอบการถูกปฏิเสธ ความรักเมื่อแรกรู้จักได้รักกันมันสวยงามและมีความสุข (ถ้าได้รักกับคนที่เรารัก) เพราะเราคาดหวังว่าคนที่เราจะได้รักเป็นคนในฝัน...แต่ในความเป็นจริงแล้วคนในฝันนั้นไม่มีและหลายครั้งคนที่เราชอบเขาก็ไม่ได้ชอบคน Style แบบเรา หลายคนจึงได้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแต่แพ้ความดีของเขานั้นเอง...ตอนเป็นแฟนกันเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลายังมีช่องว่างสำหรับตัวเองได้ทำในสิ่งที่ชอบและไม่ชอบได้ ถ้าทะเลาะกันก็ยังมีคิดว่าเราต้องเรียนรู้กันและกัน..แต่ก็มีบางคู่ที่ต้องเลิกลากันไปเมื่อรู้จักกันมากขึ้น เมื่อถึงวันที่เราได้แต่งงานกัน...มันช่างเป็นวันที่มีความสุขของทั้งคู่ เหมือนเราได้เดินทางมาถึงเส้นชัยแล้ว รอยยิ้ม คำอวยพร เสียงหัวเราะ คราบน้ำตาของเราและพ่อ-แม่ ที่ดีใจเห็นลูกเติบโตมีครอบครัวเป็นของตัวเอง...แต่ความจริงแล้วการแต่งงานเป็นเพียงการเริ่มต้นของการใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน และในบางคู่ก็ยังไม่เคยเห็นมุมมึดของกันและกันเลย เมื่อ..Promotion หมดลงเราเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจังหลายๆอย่างเริ่มชัดเจนขึ้น เราเริ่มเป็นตัวเองมากขึ้นจากที่เคยแคร์ เคยใส่ใจก็จะน้อยลงเพราะคุ้นเคยและรู้จักกันหมดแล้ว มันกลายเป็นความเคยชิน และไม่มีความตื่นเต้นอีกต่อไป หลายคู่เมื่อมีปัญหาไม่เข้าใจกันการอยู่กับความเงียบน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการพยายามบอกว่าฉันต้องการอะไร เธอเรียกร้องมากไปหรือเปล่า ฉันทำงานบ้านก็เหนือยไม่แพ้เธอที่ทำงานนอกบ้าน หรือทำงานทั้งคู่ ปัญหามากมายเข้ามาทดสอบเราหลายคู่ก็ผ่านไปได้และอยู่ดูแลกันจนแก่เฒ่า 

แต่..ก็มีบางคู่ที่ไม่สามารถไปต่อได้..แต่ขอคงสถานะความเป็นพ่อ-แม่ที่ดี หรือเพื่อนกันไว้เก็บสิ่งดีดีไว้..มันคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดในสถานะการณ์เช่นนี้..การหย่าร้างไม่ใช่ความหายนะเสมอไปบางครั้งมันคือการกลับมารักตัวเองและคืนอิสระให้กันและกัน หยุดผูกเวรผูกกรรมต่อกันเพื่อกลับมาใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีคุณภาพและมีความสุขเหมือนกับสายน้ำ..ที่เย็นฉ่ำพร้อมจะไปสู่จุดหมายที่สงบและไม่อาจไหลกลับมาคืนมาได้อีกต่อไป.

photo credit by : istockphoto

การจบ...เพื่อเริ่มต้นสิ่งใหม่

2021 >> 2022 อีกไม่กี่วันก็จะเริ่มปีใหม่กันแล้ว..หลายคนตอนนี้เจอกับความเจ็บปวดผิดหวัง เสียใจ ก่อนจะสิ้นปีควรจะได้อยู่กับเรื่องราวดีดี เพื่อเตรียมตัวก้าวผ่านไปยังสิ่งใหม่ๆในปีใหม่นี้ แต่ในบางสถานการณ์เราก็ต้องเจ็บปวดเพื่อจะเรียนรู้ ถ้าเราไม่เคยเจ็บปวดเราจะไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่มันคู่ควรกับเราหรือเปล่า? ใดๆแล้ว อาจเป็นวิธีของพระเจ้าที่กำลังพยายามสอนเราจากเรื่องนั้นๆด้วยความเจ็บปวด เพื่อให้เราได้เข้าใจจริงๆและพร้อมที่จะก้าวออกมาเพื่อเริ่มต้นใหม่อย่างสง่างาม.

ทุกคนต้องการชีวิตที่ดี รถ บ้าน ที่ดิน ความซื่อสัตย์ ความอบอุ่น ความรัก ความสะดวกสบาย แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับมัน ความคิด ความเชื่อ ความพยายามของคนเราต่างกัน แท้จริงแล้วความสุขที่เราหวยหาและสู้ฟันฟ่ายอมแลกกับหลายอย่างในชีวิตเพื่อนำมาซึ่งความหรูหรา พร้อมสรรพ เพื่อนำมาอวดคนที่ไม่รู้จักเราให้เราดูดีในสายตาเขามันเป็นเพียงการอยากได้การยอมรับเท่านั้น..ความสุขแท้จริงแล้วมันอยู่ในตัวเราอยู่ในใจเราเอง..คนที่รักเราจริงๆแม้เราไม่มีอะไรเลยเขาก็รักเราเช่นพ่อ-แม่,พี่น้องเรา คิดให้สุขมีแค่ไหนก็สุขได้ คิดให้ทุกข์แม้อยู่กับความพร้อมก็ทุกข์อยู่ดี

ความผิดหวัง พลัดพราก ไม่ใช่สิ่งใหม่เราทุกคนต้องพบเจอ เราไม่ได้เกิดมาพร้อมความสมบูรณ์แบบเพื่อใคร เราคือเรา เขาคือเขา ทุกคนที่สิทธิ์ในชีวิตของตัวเอง ถ้าเสียใจก็จง..ร้องให้ออกมาให้พอ..เจ็บให้พอแล้วหยุดคิดทบทวน...อย่าทนเพียงเพราะรัก..เพราะความรักมันมีอายุของมัน..จงอยู่เพื่อที่จะเข้าใจและยอมรับในความต่างของกันและกัน..การให้เกียรติกันมีค่ามากกว่าการยังมีรักแต่ไม่ให้เกียรติ..ถ้าต้องจบก็จง..ขอบคุณกับทุกอย่างที่ผ่านมาอย่าจบแล้วเกลียดชังเพราะไม่ว่าเราหรือเขาก็ไม่มีใครถูกต้องไปซะทุกอย่าง การเติบโต สิ่งแวดล้อม แต่ละคนต่างกัน ความเชื่อ ความคิดก็ต่างกัน..จึงไม่ควรตัดสินใครว่าถูกหรือผิด..โดยปกติจะไม่มีใครโทษตัวเองแต่เราก็ไม่ควรรับความผิดทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง คุณต้องรู้จักนับถือตัวเองด้วย..จงเข้าใจและยอมรับความจริงแม้บางอย่างจะทำให้คุณดูแย่ก็ตามแต่..มันคือความจริงที่คุณต้องกลัายอมรับมันอย่างกล้าหาญ..ชีวิตนี้ไม่สั้นไม่ยาวนัก จงมีความสุขให้เป็น..แม้ในวันที่ไม่เหลือใครนั้นคือความงดงามในการมีชีวิต..

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆและเยี่ยวยาทุกอย่างได้ดีเสมอ..บางคนชีวิตก็ยังติดกับดักกับความรู้สึกเดิมๆความเจ็บปวดเดิมๆ..หากคุณไม่สามารถหลุดพ้นจากความเป็นคุณที่เจ็บปวดได้จงเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันให้มีความสุขตามเงื่อนไขที่คุณมี...ทุกอย่างในโลกล้วนมีคุณค่าในตัวของมันเองแม้ความเจ็บปวดความทุกข์ก็ทำให้หลายคนลุกขึ้นมาเป็นคนใหม่ที่สง่างามได้มากมาย..ถ้าดอกไม้ยังบานได้ในหินที่แห้งแล้ง..ฉันใด..ชีวิตที่งดงามจะคู่ควรกับคุณเสมอ

photo credit by : istockphoto

คุณค่า...ของความล้มเหลว

ทุกคนขับเคลื่อนชีวิตได้ด้วยความฝันและความหวังหลายคนมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่รัก...อยากประสบความสำเร็จเพื่อตัวเองและคนที่รัก...แต่ถ้าความสำเร็จที่ได้มานั้นไร้ซึ่งคนที่รักคอยชื่นชม..ความสำเร็จที่ได้มานั้นก็ไร้ค่า....

เมื่อคนที่เรารักยังมีชีวิตอยู่ อย่าหยุดที่ฝันเพื่อความสำเร็จในเงื่อนไขที่เรามีแม้ในเส้นทางชีวิตของทุกๆคนจะมีช่วงเวลาที่ล้มเหลวและสมหวังคละกันไปบ้าง แต่จงเรียนรู้ที่จะยอมรับและเป็นเพิ่อนกับความล้มเหลวนั้น..อย่างเข้าใจ..ความล้มเหลวเมือนปีศาจที่คอยกัดกินหัวใจคนที่อยากสำเร็จซำแล้วซ้ำเล่าจนหลายคนท้อแท้และสิ้นหวัง..บางคนยอมทิ้งชีวิตเพราะไร้หนทางที่จะไปต่อจริงๆหรือเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ถ้าคุณอยากประสบความสำเร็จ....คุณไม่เพียงแค่อยากจะประสบความสำเร็จ....แต่คุณต้องกระหาย..ที่จะอยากประสบความสำเร็จ...หมกหมุ่นอยู่กับมันฝันและจินตนาการถึงมันซ้ำๆ..เพราะมันคือคุณสมบัติของคนที่จะประสบความสำเร็จ ระหว่างทางเดินหากต้องล้มเหลวบ้างเป็นเรื่องธรรมดาเพราะไม่มีใครทำอะไรสำเร็จได้ในครั้งแรก..ทุกคนต้องผิดหวังเพื่อเรียนรู้ยิ่งสิ่งที่คุณต้องการมันยิ่งใหญ่ยิ่งต้องล้มเหลวมาก 

หมกหมุ่นอยู่กับมัน ฝันและจินตนาการถึงมันซ้ำๆ เพราะมันคือคุณสมบัติของคนที่จะประสบความสำเร็จ ระหว่างทางเดินหากต้องล้มเหลวบ้างเป็นเรื่องธรรมดาเพราะไม่มีใครทำอะไรสำเร็จได้ในครั้งแรก..ทุกคนต้องผิดหวังเพื่อเรียนรู้ยิ่งสิ่งที่คุณต้องการมันยิ่งใหญ่ยิ่งต้องล้มเหลวมาก 

อย่าท้อแท้กับสิ่งที่คุณหวังอยู่ในตอนนี้ถ้าคุณกล้าฝัน..คุณก็มีค่าพอที่จะคู่ควรกับมัน นักรบย่อมมีบาดแผลมันหมายถึงว่าคุณลงมือทำจริงๆ คุณถึงได้มันมา อย่าใส่ใจกับคำพูดคนรอบข้างที่คอยบอกว่าคุณไม่คู่ควรกับสิ่งที่คุณอยากได้ อย่าให้ค่ากับสิ่งลบๆ ถ้าคุณเชื่อในแรงดึงดูดความคิดดีดี จะพาคุณไปถึงจุดที่คุณฝันได้ไม่ยากเลย ในความกระบวนการที่จะไปถึงเส้นชัย มีหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ เช่น คนขายเสื้อยึดเหมือนๆกันมีมากมาย แต่ก็มีคนซื้อเสื้อยึดนั้นแม้มันจะซ้ำกันเพียงเพราะบางอย่าง?? นั้นคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ถ้าคุณรู้เทคนิคนี้คุณกำลังเข้ามาใกล้ความสำเร็จแล้ว มนุษย์เกิดมาเดินไม่ได้ในทันที ต้องหัดเดิน ต้องล้ม ต้องเจ็บ เรียนรู้ที่จะแยกแยะน้ำร้อน น้ำเย็น เมื่อเวลาผ่านไปเราจึงได้เรียนรู้ที่จะวิ่ง ไม่ต่างกับความสำเร็จที่เราต้องพยายามหัดเดินจนคล่องและเริ่มที่จะวิ่งเพื่อความฝัน และคนที่เรารัก...เพราะความสำเร็จรอคอยคนที่คู่ควรเสมอ.

photo credit by : istockphoto

ผิดบ้างก็ได้นะ

 การโต้เถียงที่เหนื่อยล้าและยากที่จะชนะคือการโต้เถียงกับคนที่ไม่ฉลาด คนที่ไม่มี EQ มีแต่ IQ ไม่รู้ว่าบางครั้งต้องยอมผิดบ้าง ไม่เข้าใจว่าทุกเหตุการณ์มองได้หลายมุม ในชีวิตประจำวันเราต้องพบปะพูดคุยกัน ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน ที่บ้าน หรือ (ไลฟ์สด)ในโลกโซเชียล หลายคนเป็นคนเก่งเรียนก็ได้เกรดเฉลี่ยสูง ๆ เมื่อทำงานก็ได้ทำในตำแหน่งผู้นำ

                                 

จึง...คุ้นเคยกับความเก่ง..ความเป็น number one และไม่คุ้นชินกับความผิดพลาดไม่อยากยอมรับผิด เพราะเหมือนลดคุณค่าของตัวเอง แม้รู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่ทำ..ผิด!! แต่สามารถหาเหตุผลต่าง ๆนานา มาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองถูกได้เสมอ 

เมื่อทำซ้ำ ๆมันกลายเป็นนิสัยและเป็นคนมี Ego สูง โดยที่จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม คนกลุ่มนี้อาจไม่เคยรู้เลยว่าคนรอบข้างต้องอดทน และเบื่อหหน่ายกับพฤติกรรมที่ไม่รับผิดนี้แค่ไหน ถ้าเราอยู่กับความถูกต้องมากไป เมื่อต้องผิดหวังคุณจะไม่สามารถจัดการกับความผิดหวังได้และทำให้คุณทุกข์กับนิสัยตัวเอง หรือเครียดแค้นกันจนมีเรื่องราวใหญ่โต..เพียงเพราะต้องการเอาชนะเท่านั้นเอง บางคนมีปัญหาในการเข้าสังคมเพราะมีปฏิสัมพันธ์กับสังคมน้อยไป เพราะส่วนมากมีแต่คนเข้าหา..ไม่เคยต้องเข้าหาใคร หรือง้อใคร..เหล่านี้นำมาซึ่งปัญหาอีกอย่างหนึ่งเพราะชีวิตจริงมันซับซ้อนและมีมากกว่าความถูกต้อง..เราสามารถเป็นได้ทั้งคนผิดที่น่ารัก และเป็นคนถูกที่น่าชื่นชม, 1+1 อาจไม่ได้ 2 เสมอไป 0+2 ก็ได้ผลลัพธ์เท่ากัน

                              

น้ำใสไป...ปลาก็ไม่อยากอยู่, เถียงชนะคนรัก บ่อยครั้งเข้าความรักก็จึดจาง, เถียงชนะลูกค้า ยอดขายก็ลดลง, ทุกอย่างต้องอยู่ในทางสายกลาง รู้จักผิดบ้างเพื่อทำให้หัวใจเราน่าเคารพมากขึ้นฟังให้มาก..พูดให้น้อย คนที่ฟังได้ดีจะสามารถพูดได้ดีเสมอ

การยอมรับผิดเมื่อทำผิดไม่ใช่สิ่งที่น่าอาย หรือเป็นการด้อยค่าตัวเอง แต่มันคือความกล้าหาญ การมีวุฒิภาวะ แสดงถึงความรับผิดชอบต่อตัวเองและผู้อื่น แม้มีตำแหน่งที่สูงกว่า หรือสถานะทางสังคมที่สูงกว่า ยิ่งคุณรู้ว่าผิดต้องขอโทษ เมื่อรับต้องขอบคุณ สิ่งเหล่านี้ยิ่งจะทำให้คุณใจคุณสูงขึ้น และเป็นคนที่น่าเคารพ

นิ้วมือเราไม่ควรเท่ากันฉั้นใด..มนุษย์ย่อมมีความผิดพลาดเป็นเรื่องปกติ.....นิ้วมือไม่เท่ากันทำให้เราหยิบจับอะไรได้อย่างมีประสิทธิภาพ ชีวิตคนต้องมีทั้งทุกข์และสุข..ผิดหวังบ้างสมหวังบ้าง..ทุกอย่างหล่อหลอมให้ชีวิตเรากลมกล่อม ถ้าเคยผิดจะเข้าใจคนผิด เมื่อเคยถูกจะเข้าใจคนถูก ยิ่งผิดพลาดมาก ความสำเร็จนั้นยิ่งมีคุณค่าคู่ควรถ้าทำอะไรก็ถูกไปซะหมด ชีวิตคุณก็ไม่ต่างกับไม้บรรทัด ที่คอยตัดสินคนอื่นอยู่ร่ำไปหาความสุขที่แท้จริงไม่ได้เลย....จง..เป็นคนเก่งที่ผิดพลาดบ้างแล้วชีวิตคุณจะสมบูรณ์แบบและมีความสุข.

          photo credit by : istockphoto

ความเก่งฝึกได้ ความดีฝึกยาก

ในสังคมปัจจุบันหลายครอบครัวไม่อยากมีลูก บางครอบครัวก็อยากมีลูกมากทำทุกทางแต่ก็ไม่สามารถมีลูกได้ การมีลูก..มีเด็กๆอยู่ในบ้านจะเพิ่มความอบอุ่นและสีสันให้ครอบครัวมากทีเดียว สำหรับครอบครัวใหม่การมีลูกทำให้มีเป้าหมายในชีวิตมากขึ้น วัฒนธรรมของสังคมไทยที่เชื่อในหลักธรรมคำสอนของพระพุทธศาสนา การได้เกิดมาเป็นคนนั้นมีบุญ..แต่การที่จะได้เกิดมาในครอบครัวที่เพียบพร้อมและมีคุณธรรมนั้นเราเชื่อกันว่าคนนั้นมีบุญมากกว่าปกติ

เมื่อมีการเกิดใหม่ในครอบครัวเป็นเรื่องที่ดีงาม..(ในครอบครัวที่พร้อม)..การให้ความรัก,ความใส่ใจ,อบรมดูแลเป็นหน้าที่ของผู้เป็นพ่อ-แม่ที่ยิ่งใหญ่..เด็กเหมือนผ้าขาวที่สามารถแต่งเติมสีสัน..ผู้เลี้ยงดูสามารถมอบความสุขหรือความทกข์ให้เด็กได้..ช่วงที่อยู่ในระหว่างการเรียนรู้คนใกล้ชิดกับเด็กมีความสำคัญมากๆ..เด็กจะเริ่มเรียนรู้จดจำพฤติกรรมจากผู้เลี้ยง..การคุยกับเด็กบ่อยๆแม้เขาจะยังไม่สามารถสื่อสารกับเราได้ก็เป็นสิ่งที่ควรทำ"เด็กสามารถรับรู้ได้จากเสียงของแม่ผู้ให้นมหรือผู้ดูแลที่อุ้มกอด..เด็กจะคุ้นเคยจะจดจำพฤติกรรม..น้ำเสียง..ควรคุยกับเด็กให้มากๆคุยได้ทุกเรื่อง เช่น ร้องเพลง สวดมนต์ เล่านิทาน คุยเรื่องดีดีระหว่างวัน..ไม่ควรคิดว่าเขายังเด็กเกินไปพูดไปก็ไม่รู้เรื่องโตขึ้นค่อยคุยค่อยสอนก็ได้" ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่ถูกต้อง...พ่อ-แม่ควรคุยกับเด็กเล่นกับเขาอบรมและปลูกฝังในสิ่งที่คุณเชื่อว่าดีสำหรับลูกจนเขาเติบโตในวัยที่พร้อมจะออกไปสู่สังคมเช่น โรงเรียน ถ้าในครอบครัวมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กน้อยเกินไป..เมื่อโตขึ้นเขาก็จะมีสังคมของเขาและไม่อยากฟังคุณแล้ว...หลายครอบครัวประสบปัญหาลูกมีอะไรไม่ค่อยคุยด้วย..ลูกเชื่อเพื่อนมากกว่าพ่อ-แม่..นั่นเพราะ..เขาไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับพ่อ-แม่..เลยไม่คุ้นชินกับการที่ต้องคุยปรึกษากับคุณ..เมื่อเด็กเจอปัญหาจึงชอบคุยกับเพื่อนมากกว่าพ่อ-แม่..บางปัญหาอาจลึกซึ้งเกินกว่าเด็กจะจัดการได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่พ่อ-แม่หลายคนต้องทุกข์ใจมามากมาย

หากเด็กคนหนึ่งได้เกิดมาในครอบครัวที่เพียบพร้อม..พ่อ-แม่ก็สามารถมอบการศึกษาที่ดีและโอกาสดีดี..เพื่อให้ลูกเป็นคนเก่งได้ไม่ยากเลย..หรือเป็นเด็กที่มีความสามารถ(ส่วนน้อย)ฝึกฝนได้ด้วยตัวเองจนเกิดความเข้าใจและเชี่ยวชาญในสิ่งนั้นๆก็สามารถเป็นคนเก่งได้เช่นกัน..แต่คนเก่งหลายคนมีปัญหาในการเข้าสังคม..หลายครั้งที่บางคนเมื่อประสบความสำเร็จแล้วเขากลับรู้สึกว่าความสำเร็จเงินทองนั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขเลย..ความเป็นคนธรรมดาที่มีความสุขและมีความพอดีต่างหากที่ทำให้ทุกคนมีความสุขที่แท้จริง..ควรสอนให้ลูกเติบโตอย่างมีคุณภาพรู้จักการเอาตัวรอดได้เมื่อเจอปัญหา..เพราะพ่อ-แม่ไม่ได้อยู่กับลูกตลอดไปเขาต้องมีชีวิตของตัวเอง..เด็กควรได้รับการปลูกฝังเรื่องของการให้..เมื่อรู้จักให้แล้วใจจะกว้างขึ้น..ให้เขาเติบโตและมีความสุขในแบบของเขา(ในทางที่ถูกต้อง)..เพื่อมาใช้ชีวิตในสังคมที่ใหญ่ขึ้นอย่างมีคุณภาพและเบียดเบียนคนอื่นน้อยที่สุด..พ่อ-แม่ควรเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกได้..แค่นี้ทุกๆครอบครัวก็ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเหลือสังคมในวงกว้างได้แล้วไม่ต้องรอให้พร้อมทุกอย่างถึงจะช่วยได้..เพราะความเก่งฝึกได้แต่ความดีนั้นฝึก(ไม่)ยาก..เริ่มจากครอบครัวดีที่สุด. 

photo credit by : istockphoto